Zasklepienie

ukorzenia się we wspomnieniach
szlifuje kroplami kamiennej wody
zdarte do kości wnętrza dni
za zamkniętymi drzwiami

karmi rosnący głód
skrawkami z pożółkłej iluzji
produkowanej na życzenie wyobraźni
by przetrwać jeszcze jeden dzień

schowane za ciemnością
spowijającą wiotczejące mięśnie gardła
zmęczone czekaniem
pragnie odejść w ciszę

niestety zapomniało
jak zawiązać buty