Z panią na burzach

mglista nadchodzi z cichym westchnieniem
jeszcze się waha w dali rozgląda
w oczach ma iskry srebro krzemienne
a talię skryła w zwodniczych prądach

rytmicznie tańczy szalona rośnie
kałuże grają jej rytm na polach
w świetlistych kręgach krzyczy wciąż głośniej
z dzikim spojrzeniem do ciebie woła

i chcesz pochwycić zapach ozonu
miękko się rzucić w wietrzne ramiona
usłyszeć wszystkie tonacje gromów
z wodnistych ścieżek splecionych w dłoniach

kiedy zbyt mocno zawładną furie
będzie za późno skończyć ze snami
kiedy dzień z nocą przemienią się w próżnię
czerń będzie wracać jak fala tsunami