Włosy

rozłożone na poduszce
do bliskości milcząco splecionej
jak warkocz podobnych drzew
które są spragnione tej samej wody

z nocnej rosy
małymi łyczkami
w każdej sekundzie
aż obudzi je świt

we wspominaniu
będą wytrwale czekać
aż nadejdzie wieczór
kiedy znów będą jednym

dzieląc dzień
połączą się w nocy