Wiatr

Wiatr cichnie by złapać oddech, skryty w szeleście liści, trzepocie skrzydel motyla...Nabiera sił, by z nową mocą zadąć w żagle życia...
Niech wena nadal w Tobie gości, dobry, ładny wiersz :)
pozdr,D

Może z ochotą przeczytałam ten wiersz bo jestem "baba", a może dlatego bo jest świetny, a może.....+

Tekst porusza jak sztil.

"+"

ładnie zaczynasz, po czym stopniowo schodzi z tonu.
Wiersz ma potencjał, lecz tobie jakby sił zabrakło.
Zatem naprędce naszkicuję tak jak to widzę;
"statek ma piękne żagle
wówczas gdy wieje wiatr
ruchem powietrza nagłym
płynie w cudowny świat

zbliża się bezszelestnie
sunąc cicho jak cień
do wysp których pożąda
w słońcu przez cały dzień

jednak gdy wiatr ustaje
swoją moc żaglom oddawać
zamiera noc bezruchem
i kończy się wyprawa

piękno się gdzieś ulatania
zanika w słońca żarze
zostaje zwykła flauta
zanika horyzont marzeń
;
Dość dobry temat, jak i wiersz, choć nico zbyt wprost.
Przydało by się wiecej porównań czy metafor.
A wówczas poezja - bajka!
:)

to jest Twój /flagowy / wiersz i /Brzoza/ i tak nic nie zrozumiesz.