Chwila

gdyby móc opisywać słowami
marzenia jak szczyty i przełęcze
z błękitnym połyskiem który ubarwi
w źrenicy oka ulotne zdjęcie

chwili którą chcemy zapamiętać
do końca w objęciu wspólnej grani
w pocałunku jak gałąź napięta
do granic wytrzymałości snami

które nie będą zwykłym doznaniem
nigdy nie zgasną splotami zmarszczek
trzymają dla nas podniebne sanie
wśród przeciwności stalową tarczę

może by było wtedy i łatwiej
znosić codzienność i wkrótce niebyt
gładzić myślami ze wspomnień baśnie
i już nie płakać bo nie ma potrzeby