WIGILIA

Zdarzają się dni w których świt wieczoru

gorącym blaskiem głębię duszy wskrzesza

wstrzymuje myśli ktore wciąż do przodu

pędzą jak słonce w orbicie księżyca



Gwiazda wieczorna rozbłyska pochodnie

rozprasza mroki miłości promieniem

wnika głęboko w ciemną skrzynię życia

unosząc wieko przyprószone chłodem



W pogodnej aurze odrodzonych uczuć

płomienne myśli na promiennych twarzach

olśnione cudem w przystani podróży

lśnią przepojeniem nieświadomych marzeń



W blasku jedności wyciągnięte dłonie

w palcach najczulszych opłatek kruszony

pulsują serca hymnem z głębi duszy

jak na Pasterkę przykościelne dzwony



Zdarzają się dni białe jak obrusy

jak by nad nimi anioł przelatywał

i tchnięty blaskiem jakby chciał zapytać

dlaczego tych dni taka krótka chwila

Józef Tomoń