PŁATKI ŚNIEGU

z ciemnej chmury życia
niczym w białej ciszy
w przypływie głębin
zsypującej do naczyń
napór bezwolny

fruną przez przestrzeń
światła
obnażone myśli
przechodniów

noszone uniesieniem
w promieniach oczu
łagodnie opadają
w objęcia jedności

roztapianej nieustannie
łzawiącymi przeobrażeniami
rozwiązłości
w pierwszym oddechu

wiosny............