przemów...

pusto tu...
nie słowa silnie przemówią
lecz wzrok twój
co przez cień gęsty
do mojej duszy się przedziera

tęsknisz? pyta..

i czuję jak oplata wzrokiem
twarz, co z wyrazu
doszczętnie wyprana

błądzi gdzieś w dali
co rusz powraca i ginie
zawsze blisko jednak
i mocno na tyle
by dłonią w myślach sięgnąć

ach...jakby dusza tulić ciało mogła

nic, co raz uwolnione
nie powraca samo
nie z pokorą ugięte
poddaje się woli

pusto tu...

choć ślad jeszcze został
jak aura na wietrze
bezwolnie się unosi

i czuc ją jak zimnem
oplata i mrozi gdy
echo wspomina wyznania
co dawno zaś zgasły

nie słowa,
nie one niosą ulgę
lecz wzrok twój

co przez gesty cień
się do mnie przedziera

i błaga cicho zmysły
by one o wszystkim

zapomniały