iskra

ileż łatwiej pytać noc
czemu w czerń się obleka

suknem tkanym w srebro
jak prześwitu rozeta

ileż łatwiej zmiąć słów
w ustach nie gorliwych

co wpierw ważą słowa
niczym szeptane modlitwy

łatwo patrzeć w oczy
przyczyny nie szukając

lub zerknąć i zatracić
nic w zamian nie dostając

jakby tysiąc spojrzeń
w jedno złączyć rwące

poczuć jak rozpala
poddać się bezwolnie

czekać iskry nadaremno
tylko sobie znanej

a otrzymać nic ponadto
jak skinienie słabe

z siłą równą sztormu
oblać się szkarłatem

pić.. zapomnieć i szafować
być upadłym, zwiędłym zatem...