Ludzik z granitu

Przebyłem kamieniołom słów
ciężko walczyłem z swym przerażeniem
oczy zaćmione piękności tłem
swojego Pana znów zasmuciły
bo być jak skała nie ludzią dane
jako opoka, pomnik przeszłości
my marnym ziarnkiem nielicznym w płody
natura figur woskowych parkiem.