Nasze zdjęcie

Na drewnianym, starym biurku stoi zdjęcie,

twarze na nim pokryte grubym kurzem,

już dawno wyrzucone z pamięci,

kiedyś miłość była ich stróżem.



Wycieram palcem kurz z jednej twarzy,

ręka drży w kierunku drugiego oblicza,

rozum stoi na serca straży,

oślepia go blask wschodzącego księżyca.



Na zdjęciu młodych ludzi dwoje,

wpatrzonych tak głęboko w siebie,

za chwilę wyskoczy serce moje,

nim księżyc pełnią zabłyśnie na niebie.



Ocieram łzy z powiek spływające,

stoję blada przy ścianie,

a serce wciąż mocno kochające,

przeżywa na nowo rozstanie.



Rozpoznałam Twoją miłość zakurzoną,

odnowiłam nasze zatracone wspomnienia,

by móc wylać zatraconą

po latach łzę wspomnienia.