Za szybą

rozbiegane drzewa
złagodniały

brzozy
przytulone do świerków
leciutko
wygięły gałęzie
bawią się światłem

na drodze
oczekiwanie przed
nieuchronnym
łóżko szpitalne skryło
rozpacz

stałam obok
ściskając twoją rekę
wracajmy
wtańczmy się w szepty
drzew
nie błądząc

po szczeblach obłoków
do nieba

Ewa Hulak
Radziej