Siedzę jak skamieniała

nie słyszę
o czym mówią obrazy
zmieniają się za szybko
zgubiły kolor

wiosna zawróciła
kotara smutku zasłoniła
wyjście
pod lipą puste krzesło
nie usiądziemy
razem do stołu
chcesz odejść
daleko od naszych
miejsc

bądż szczęśliwa
wolna od bólu
poszybuj gdzie chcesz

kolorowy ptaku
uniosę cię na dłoni
podrzucę do nieba

kochana Teresko fruń
wysoko