prawie można

zamazać wszystko smutne
z wczoraj
w długą noc zimową
wróciła przykrość

rano śnieg iskrzy na sosnach
zielone błyszczą
białym pyłem
zasypane

nie wejdę wyżej
zniknęła moja ścieżka
trudno się idzie w śniegu
nogi ciężkie
utknęłam
wszystko zmrożone

oddycham szybciej coraz więcej
pary z ust ciepło roznosi
ptak szukał w karmiku na świerku
ziarna
rozsypałam

wracam do domu wyciszona bielą
przywitała mnie niespodzianka
dostałam paczkę
cudownie

cała jest wypełniona miłością
zasłoniła przykrość poezją