Niebo zamglone

jak tafla lodu nieruchome
ciemnieje
pożegnalnym śpiewem ptaków
onieśmielone

tylko biel głogu oświetla
werandę przed domem
gałązki obsypane kwiatami
przytuliły


zapomniałam o przykrości
bardziej cicha już nie słucham
delikatność wypełnia oczy
bielą zaczarowała




Ewa Hulak Radziej