Moja siostro

twoje
serce rozrzuca miłość
jak krople rosy
na koronach drzew błyszczy
czułością

przywołuje samotnych
ogrzewa uśmiechem
z troską
zapraszasz

kochana moja
usiądziemy razem blisko
starej jabłoni
przy ogniu bedziemy wspominać
szeptem o szaleństwach
młodości

serce ciągle łakome
nie trzeba śnić
pod powięką zamknięta miłość
twoja
siła z brzozowego lasu przywiana
wiatrem

przed dom rodzinny
przygarnie duszę ciepłem
ofiaruje uśmiech

staniemy blisko rozłożystej
lipy
przytulone do drzewa
poczujemy
serce twoje szczęśliwe


/dla Tereni by uwierzyła swemu sercu i pokonała chorobę/