Bez dwunastu kroków

ZA...
chwieje.

tak po mojemu:

Bez 12 kroków, sama, ale z modlitwą.
Mały skromny krzyż niedaleko domu,
to codzienna scieżka.
Krok po kroku, powoli, obok życia.

Po omacku nie widząc szłam do światła.
Był strach, panika, niebo mnie przygniatało,
bolało, wszystko krzyczało.

Ciało odrętwiałe,
ciągneła silnym podmuchem ścieżka.
Tam na miejscu, pod kzyżem, wiara się rodziła
bogactwo i siła przyszła, pochwyciła
oddechem uniosła.

Teraz po krokach cisz się dzieje i nigdy już
wiara moja się nie chwieje.

to jest dobry wiersz

rok z modlitwą
to jak marzenie
bez spełnienia
kiedy to krok się stawia
w 7ym miesiącu
a dwunastym woła
Siła jest w człowieku
a nie człowiek w sile w:)

Zyguś ładna parafraza, wiersz dobry :)

hej Efora :), wersja Ewy oddaje jednak lepiej ten rozchwiany nastrój, moje czytanie, to próba uspokojenia, co do przecinków, to chyba masz rację, muszę to sprawdzió, pozdrawiam :)

Dziękuję za czytanie
dziękuję za komentowanie
to pomaga
to siła

zyga dziękuje jesteś dobrym nauczycielem

Ps zyga życzę tobie wesołych magicznych Świąt Bożych i samych dobrych rzeczy w ten cudny przed świąteczny czas, potrafisz zadumać się nad słowem dobrze zadumać dziękuję

Tobie też Ewo, spokojnych i wesołych świąt :)