Twarz

Kiedyś miałam mieć piękny zamek…
Przystojnego księcia o pięknych złocistych włosach.

I nagle do mojego cukierkowego świata wkradła się pustka.

Wszystko runęło….

Piękny zamek zmienił się w stado czarnych jak noc kruków, a przystojny książę był jedynie jednym słowem w moim sercu.

Stałam na środku słodkiej łąki w poszarpanej sukni.
Szłam pośród kwiatów łez i smutku…

A głos zbawienie wydawał mi się zbyt odrażający, złowieszczy…

Usiadłam pod ścianą mojego życia…. Widziałam na niej wiele twarzy…

Twarz pychy i gniewu.

Twarz wstydu i zazdrości.

Wytężyłam wzrok szukając tej jedynej szczęśliwej twarzy, które teraz moje serce chciało ujrzeć… Ale nawet po wielu godzinach nie umiałam jej dostrzec…