SMUTNY ANIOŁ

Poraz setny podniosłam
Zapłakaną twarz na trumnę.
Spojrzałam na tablice,
W nadziei, że to coś zmieni.

Przywróci Ci życie.

Tym razem nie byłeś tam sam.
Zobaczyłam otwierające się
sklepienie kościoła i z
Niebios tuż obok Ciebie

Spadł anioł.

Rozejrzał się dokoła
I gdy zrozumiał co się stało
Zaczął płakać jeszcze żałośniej
Niż ja sama.

Wiedział, że zawiódł.

W jego płaczu czuć było żal
I smutek rozumiał, że
Nie dotrzymał słowa,
Spóźnił się, opuścił posterunek.

Jego załamanie sięgnęło zenitu.

W przypływie przygnębienia zaczął
najpierw powoli, potem z coraz
Większą złością wyrywać sobie
pióra ze skrzydeł.

Zrozumiał - nic nie da się zrobić.

Zanosząc się coraz
Głośniejszym płaczem,
Zrozumiał to.
Zawiódł, przegrał bo Ojciec go wezwał.