Prawdziwy człowiek

brnie zapadając
błotem obrzucany
smagany deszczem
krople spadają
powoli

obdarty ze wszystkiego
zbierał
miedziane grosiki
dzieląc pomiędzy
współtowarzyszy

śpiewał balladę
o prawdziwej miłości
struny napięte
ręka drętwiała
upadla

umilkli zasłuchani
zawstydzeni
podchodzili z ukłonem
prosząc o wybaczenie

niewinność dziecka
szczodrość serca
i dłoń
podana
na zgodę