Puszczyk

Na pościeli z perkalu utkanej
tańczy słońce złotawym promieniem,
stare wierzby cichutko, dwie łkają,
łzy jak grochy spływają na ziemię.

**************** **********************

Czułe szepty w westchnieniach się łączą,
obietnicy dźwięcznymi ustami,
noc żarliwa, upojna gorąca
pożądliwy unosi aksamit.
///////////////////// ///////////////////////////

Głos puszczyka rozbrzmiewa w oddali,
to miłości ocean zamiera,
na kamiennym, nieczułym perkalu
tylko cisza wspomnienia rozściela.