Przysiadł Anioł

Przysiadł Anioł niby gołąb biały,
dłonie splótł w najcichszej modlitwie
z jego skrzydeł miłością powiało
i uśmiechnął się i rozwiał

i zniknął.

Zaraz wrócił nagą kroplą deszczu,
która nie zna rozpaczy i bólu,
patrzył w okna i serca niewieście

i przytulał.

Zatrzepotał w dziecięcej kołysce,
pod kłębiastym zaśpiewał obłokiem,
i odleciał i pozostał blisko

tym widokiem.