Przyjacielowi (i sobie)

Okruchy zbierasz tak jak ptaki,
odrzucasz kłody,
wiatr ci odwagi rzeźbi bruzdy
i zła pogoda.

Wiersz nie ogrzeje w chłodne noce,
to tylko słowa,
zmagania z każdym dniem codziennym
oddać nie zdoła.

Przysiądzie obok, zasmucony
między puszkami
a potem pójdzie razem z tobą
i pozostanie.