Przebudzenie

Upadną z brzękiem czarne ideały
pchnięte stanowczo, prawą ręką dziecka,
z wrzaskiem nieludzkim i nieopisanym

zaklną raz jeszcze.

Z betonów wyjrzą łąki, polne drogi,
domy co solą w chciwych tkwiły oczach,
zaklęty w czasie zapomniany słowik

i listonosze

Nikt bajkowości więcej nie zakryje,
w imię postępu, poszerzonej szosy,
przybędzie uśmiech do twarzy niczyjej

z kropelką rosy.

Na wydmach będzie wiatr swawolny hulał,
ścieżki zaproszą, wciąż nieudeptane,
powietrze mgławym zamigoce tiulem

maleńkim żalem.