Miłość

Miłość brzegami szła raz jeziora,
Wyciąga do mnie swą zwiewną dłoń,
– Powędruj ze mną nocą tą ciemną
gdzie pachną fiołki, konwalii woń.

Podaję rękę

Tak delikatnie rękę ujmuje,
wznosi do góry, czule całuje,
pod nami pachną białe bzy
a nie to miłość tak pachniesz ty.

Lecimy

Na białej chmurze miłość spełniona
znów mnie przenosi w konwalii woń,
przez chwilę jakby roztargniona,
na pożegnanie podaje dłoń.

– Nie odchodź

– A gdy powrócę to mnie nie poznasz,
chyba że wspomnisz jak pachną bzy
i wtedy dotkniesz ręki mej czule
i szeptem spytasz: Miłość to ty?

To ja odpowie i pozostanie.