Jezioranie

Złotawy piasek się rozciągał
na całym brzegu plaży
a słońca zachód był tak piękny
jak tylko można marzyć.

Na plaży para jakaś
oplotła się rękami,
mówią do siebie czułe słowa,
to chyba zakochani.

Dziewczyna białą suknię ma
i ciągle mokre włosy,
do ramion opadają jej
jak długie pszenne kłosy.

A chłopiec mieszka niedaleko
za wzgórzem tamten dom nad rzeką.

Przytulił chłopiec miłą swą
i te jej rzecze słowa
– czemu masz miła zimną dłoń?
I czemu mokra twa głowa?

A wtedy ona lekko drgnęła
za rękę mocniej go ujęła
i słowa rzekła jemu te –

– gdy dawno temu tam pływałam
to w wodorostach się zaplątałam,
nie miałam siły z nich się wydostać
w jeziornej toni musiałam zostać.

Podaj mi miły teraz swą dłoń
i stańmy obok wody,
zabiorę cię w jeziorną toń,
zawsze będziemy młodzi.

A chłopiec nie powiedział nic,
lecz zniknął z nią w głębinie
w jeziorze można spotkać go
gdy z miłą swoją płynie.