Gdybyś

Gdybyś szept pozbierała
spomiędzy chwili beztroski
zastygłby w twych dłoniach

ujścia szukając

do traw głębokich, zielenią kojących
i słowem osnutych, tam
pozostałby wiatru się nie lękając

a tylko stóp twoich.

Nagich i wstydliwych a śmiałych
tak bardzo stąpających pełnią
a ciszę głaszczących.

Przykucnęłaś między perłami białymi
tonąc we wspomnieniach
wczorajszej rozkoszy

Oddech twój gorący do tańca zaprasza

lecz chwila minęła głodna, niespełniona
i nie perły białe a spóźnionym świtem
na ustach unosisz

tylko krople rosy.