Dotyk

Ze stoickim spokojem
odgarniasz włosy.

Spoconą dłonią.


Słowa pozostają w tyle,
zmęczone opadają.

Twardo z brzękiem.

Brudne zbieram starannie
z podłogi.


Kalecząc ręce.

Patrzysz gubiąc wcześniejszą aurę,
oczy zanurzasz w czerwieni.

Łzą Feniksa dotykasz