Deszcz pocałunków

Jeszcze wczoraj był park i aleje,
świergot ptaków,
śmiałość dłoni i jedno spojrzenie,
jedno takie.

Wieczór cichy i noc jakże parna,
zagubiona,
myśl wstydliwa, przekorna a słodka
i spłoszona.

Za wzgórzami szumiały topole,
potargane,
zapach fiołków się wkradał bezwstydnie,
pod oknami.

Pocałunków deszcz, świt pozostawił,
mgłę tajemną,
obietnicę, ciepły oddech i szept,
bezimienny.

...Jeszcze wczoraj...