Białe morwy

Niech białe morwy
dotkną twej twarzy,

w słońcu i w deszczu,

i niech muskają
jak gdyby chciały

i usta pieścić,

i niech w drobinki
one się zmienią,

ciepłe i drżące

i te nieśmiałe,
i te wilgotne,

i te płonące.

Niby obłoki
tak niech zostaną,

na jedną chwilę,

i niech popłyną,
po szyi, piersiach,

błogo i mile,

po nagim brzuchu,
figlarnym pępku,

po gęstym łonie.

I niech wypełnią
różowe miejsce,

co drży spragnione.

Gdy to uczynią,
bezwstydnie zajrzą

między pośladki,

i wolno spłyną
po śniadych udach

w rozkosznym akcie,

po smukłych nogach,
u stóp przystaną,

w szczęściu, w podzięce,

i znikną w trawach
z jednym oddechem,

tym prosto z serca.