Bruk

Jest zawsze tam gdzie topnieje śnieg

Miesza wiatr z aromatem parzonej kawy

Rozprasza przechodniów swoim kolorytem

Tworzy rzeczywistość odmienną i niespójną

Zatrważa swoją nieobecnością

Zacieraniem sensu

Istnienia?

Nie

Trywialnej codzienności

Dotykając dachów kominów patrząc wciąż z góry

Tworząc mozaikę z niewypowiedzianych myśli