SAMOTNOŚĆ,

Siedzą przy oknie codziennie,
i patrzą przez nie niezmiennie.

Widzą ulice zamglone,
z ich oczu łzy płyną słone.

Oni w swym życiu biedę zaznali,
dobroci serca oczekiwali.

Bieda im w skórę ostro dawała,
zapomnieć o sobie nie pozwalała.

Patrzą przez okno codziennie,
wspomnień ich łzy spływają rzewnie.

Marząc by dostrzegł ich ktoś w tym oknie,
i wyprowadził nawet gdy zmoknie.

poczuć ten wiatr, który powieje,
usłyszeć dziecko,które się śmieje.

Bo na ulicy wszystko się zmienia,
a za tym oknem tylko wspomnienia.