Jak to jest być mną

okropnie

Oj, upadasz, upadasz... Umysł gdzieś uciekł chyba, gdy to pisałaś. A już byłaś na dobrej drodze.

To nic, że upadasz, ważne aby nie zatrzymać się w miejscu ale wstać i iść dalej. Tylko człowiek świadomy swojej słabości jest zdolny do wielkich czynów. Jesteś piękna - jeszcze chwila, kwiatem lotosu rozkwitniesz.

Ja tam lubię jak mi umysł ucieka, przynajmniej nie męczy, a dialogu z nim wtedy nie prowadzę.Tobie też Avri to radzę.:) Pozdrawiam

Na to masz jeszcze czas:)

To koniec bajki, czas na życie, to prawdziwe.Nie ma wiersza.