Ogród wspomnień

patrzę na obraz przepiękny
ile w tym pięknie udręki
gdzie się nie spojrzysz czar
gdzie nie obejrzysz męki

patrzę na trawę zieloną
zasianą z myślą o wiośnie
ile w tej ziemi drwin
na każdej grzędzie ból rośnie

patrzę na wiśnię czereśnię
skąpane w blasku czerwieni
to z rąk wylana krew
posoka w świetle się mieni

patrzę na rosłą winorośl
dostojnie rozkłada gałęzie
wśród liści kryje mój strach
obawę i rozpacz czuć wszędzie

patrzę jak bawią się dzieci
nic nie świadome maluchy
obrazy składają się z ran
skradają mi resztki otuchy

i w końcu wiem – widzę raj
raj pełen kwiatów udręki
patrzę na ziemię kłamstw
w jedną składają się męki

i w końcu wiem – widzę piekło
obraz rodzinnej miłości
w ustach mam gorzki smak
wspomnienie przyprawia o mdłości

i wiem - że nic nie zrozumiesz
to wszystko jest takie trudne
spoglądasz na ogród kwitnący
lecz piękno tak często jest złudne