Dusza

Ona zawsze chciała mieć więcej przestrzeni
Zamiast na rozkaz przybierać sztuczne pozy
I chociaż jest lekka jak piorko
Musi ciężkie ciało na barkach nosić.

To jest jej martwa sztywna powłoka
Ogranicza jej swobodę możliwości
Czuje nią, oddycha i myśli
Czekając swej nieśmiertelności.

Tylko jak ona będzie wyglądać bez ciała?
Bez swej szkaradnej, szarej opoki
Gdy odejdzie w górę wysoko
Kolysac puszyste obłoki