jesienią...

znów na głowie stroszyły się włosy rozwiane

i nieposłuszne dłoniom gładzone z pośpiechem

grzebień błysnął szmaragdem ręką kołysany

przyczesał je dokładnie z czarownym uśmiechem



ulubieniec pól złotych co się oddał ciszy

i szczerości wśród lasów sam je przeszedł nocą

jego nogi zmęczone co ze szczęścia płyną

już nie zapomną nigdy kiedy szły i po co