We mgle

za tym drzewem nie było już nic
polana rozciągała się za horyzont
jak morze rozlewała każdym źdźbłem

tylko ona nie była taka jak inne
jej sine stopy dotykały granicy
ziemi z niebem
płynęła jak okręt bez steru
jak zapomniana melodia
którą gdzieś słyszałeś
ale nie wiesz gdzie

o świcie była jeszcze obecna
biała szata lekko gładziła powietrze
po czym znikła nie uprzedzając

wróci tu
nad ranem