W pocie czoła

Samotnie stoję
ramiona w górze
podnoszą niebo

Wzrok wzniesiony do góry
a w oczach łzy

W polu dom
i kilka drzew
to sad malutki w dali
i ciągle patrzę na ten stan
a ludzie tacy mali

W pocie czoła
walczą z trudem
pokonują wieczny czas
i wciąż wierzą
że nadejdą lepsze chwile
dobry czas

Stoję sama
tyle zbóż stroszy swoje grzywy
i wciąż śmieją się
współczują
temu kto jest żywy