W matni

tracę siebie
każdy fragment ciała boli
nie potrafię już
patrzeć na życie
w kolorach nieba

nie ma nic gorszego
od powolnego umierania
kiedy myśli
zabijają się wzajemnie
zatracając człowieczeństwo

marzenie o szczęściu

czy jest większe cierpienie
od tego
ukrytego w głowie lub sercu
gdy jedno i drugie
bólem rozrywa

niepokój trawi
poczucie sensu
...

jak długo można
żyć w strachu...