Niezwykle zwyczajne

codziennie biję się o jutro
spragniona doznań
delikatnych poruszeń serca
wylewam bezkształtne łzy
obleczone goryczą
czekam z przekonaniem
że wszystko się zmieni

daję upust nerwom
wykrzykując nieme sylaby i głoski
czasami ranię
czując krótkotrwałą satysfakcję
później nękające wyrzuty sumienia

żyję pełna niedoskonałości
zapisując wspomnienia na papierze
z nadzieją że przetrwa wszystko
by po latach pochylić się nad przeszłością
pełną codziennych niezwykłości

i wyszeptać pod nosem
...
warto było