Areszt domowy

codzienność budzi mnie
o pełnych godzinach
smrodem z popielniczki
wystygłą małą czarną

zakładam stare dresy
porcelanowy makijaż
w lustrze znoszona twarz
fałszywie się uśmiecha

mam tyle planów
by nie zmarnować dnia
ożywić ponury obraz
wciąż tlących się marzeń

ale kiedy nadchodzi noc
przestrzeń zamyka mnie
w klaustrofobicznym niepokoju
staję się więźniem własnych fobii