nie do rymu nie do taktu

platonicznie czy arystotelicznie
płaczę bardzo majestatycznie
moje łzy są jak głazy niewzruszone
zastygły widząc spojrzenie znajome
nie ma nadziei, że jutro
owdowieje stare futro

wszystko wkoło jest radosne
a serce czeka na wiosnę

kocham szlocham