Nostalgiczna jesień

Wiosna amfibią dawno odpłynęła,
upalne lato przeszło w zapomnienie,
została pustka, nostalgia, wspomnienia,
dłuższe wieczory, słabości, zwątpienie.

Góry zdejmują swe zielone szaty
i ukazują nagie, szare szczyty,
wicher gnie drzewa, rozczesuje liście,
zwinne kozice zsypują kalcyty.

W chałupach zimno, jak w więziennych celach,
gospodarz piece drewkami rozgrzewa,
deszcz gra o rynny ponure melodie,
jesień czerwienie i żółcie przywdziewa.

Wrzos otulony nicią pajęczyny,
znów brązowieją w ogrodach trejaże,
skowronki dawno skończyły śpiewanie,
złocista jesień maluje pejzaże.