i tak się kręci

świat pospolity okleja tania metka
w sukienkach z lumpeksów
odbijają się w lustrach stare kobiety

przez labirynty wydeptanych ścieżek
trzymając splecione ręce
drobnymi kroczkami doganiają siebie

przed granicą nieuniknionej śmierci
na twarzy ulepione zmarszczki
pokryte pudrem chcą cofnąć czas

z wieży kościelnej wybija dzwon
ostatnie godziny wiosny