w pośpiechu

mijają dni - ubywa lat
sypią się plany z rozwartych dłoni

poranny marsz
cynicznych wnętrz
szlifuje bruki po resztki marzeń

z maskami na twarzy
gramy wciąż role
chociaż teatry zabite dechami

wszechświat się kurczy
księżyc odsłania
drugie oblicze skrywane nocami

w nas się rozrasta
całkiem niewinnie
szorstka obojętność ludzkich korzeni