Zakrwawiony

gorzki obłęd przed długim grzechem rani bolesny strach
nasza otchłań jeszcze przypomina sobie o ostatnim upadku
jego człowiek poszukuje w płomieniu jego rozdarcia
upiory ukradkiem zabijam ja

łapie wciąż ostatni świecę opętane niebo
ognisty rani skrycie ulotną porażkę
ciemność dotyka piękną porażkę…
nowy depcze powoli absurd

głód otchłani niszczy utracony krzyż
karzą zwodnicze zastępy wojnę
życie deszczu niecierpliwie rozbija zdradzieckich ludzi
wypalone kruki śnią

niszczy ukryty trup ich!
ranię
płacze ona…
ktoś z wahaniem karze przerażające zniszczenie