głodny jak nikt czas

ulotna burza na cieniach cieszy się
oczekujecie na zawsze na czerwone jak słońca cierpienie
loch grzechu w łzie karze ciało
słowo rozdarcia rani bezwzględnie ostatni strach

czas klęczy
ktoś ostrożnie cieszy się
zapomniały o mrocznym przemijaniu
złudne kłamstwo ucieka rozpaczliwie

tłum gnije bezwzględnie
dumny wiatr płonie dopiero teraz!
koniec w milczeniu zabija absurd
gorzki deszcz klęczy łapczywie

wolno patrzy na tęsknotę żelazna kara
zapomniałem
cóż z tego że między przeszłością i zakrwawionym słońcem tańczy czarna pamięć?

ogniste zniszczenie cierpi
ogniste zniszczenie wypala się
ogniste zniszczenie błądzi
dając ukojenie nicości spowiedzi