Wszystko ok, dziękuję

w pozornie dobry dzień
nic się nie stało i nie stanie

odechciewa się marzyć
sny nie materializują się
niezgodnie z prawdopodobieństwem

sekundy przeciągają się
świadomość jednokierunkowości czasu
zatruwa ostatnią nadzieję

pozostaje obraz pleców
tych którzy postanowili odejść
bez uśmiechu wciskam w grafik
podobnych

niedomówienia lawirują
dokoła jak para z ust
wystawionych na działanie chłodu

ból jest niemal dostrzegalny
siedzi w kącie
gra ze smutkiem w pokera
stawką skala rozczarowania

myśli ulegają ekspresji z opóźnieniem
właściwej bezsilnemu czekaniu
na niemożliwe

wciąż nie udaje się pochwycić szczęścia