Przepraszam Ojcze

krzyk wydarty z głębi serca

utopiony w butelce czasu

dryfuje po falach monotonii

poszukując blasku jutra



trwając w szybkim bezruchu

biegnę po zbawienie swe

ulatuje ze mnie wiara

w to co nieistotne



droga kręta jak życie

pada mi do stóp

z rozpaczy padam na piach

i wydaje ostatnie tchnienie



uleciał ze mnie dar

który dałeś mi Ojcze

zmarnowałem Go

gdyż nie potrafiłem z niego korzystać