SZNUR ŻYCIA

PRZECIĘTY SZNUR ŻYCIA

NA STOSIE SPALONY

OKRYTY BRUDNYM KURZEM

UMARŁ BEZ GŁOSU ŻALU


CIEMNOŚĆ ZAPANOWAŁA

PŁASZCZEM SWYM CZARNYM

CAŁY ŚWIAT OCZAROWAŁA

ŻAL WYLANY NA DRODZE SZCZĘŚCIA

WSUNĄŁ SIĘ NICZYM WĄŻ KĄSAJĄCY

DO ŹRÓDŁA DOBROCI

GDZIE WIARA NADZIEJA

NA ŚMIERĆ SKAZANE ZOSTAŁY

KROPLAMI ZIMNYCH ŁEZ POKROPIONE


POWOLI TONĘŁY

JAK STATEK NA BŁĘKITNYM MORZU

NA DUŁ NA DUŁ

SŁOŃCE ICH WOLNYM KROKIEM

NA DUŁ PADAŁO

ZACHODZIŁO PO CICHUTKU

JAK NADCHODZĄCA CIEMNA CHMURA

ZBLIŻAŁO SIĘ NA POCZĄTKI

NOWEJ ERY

ERY LĘKU I CIERPIENIA